by Juan Andres Milleiro on 5 de agosto de 2010
Sí, sin duda que hoy la noticia es la venta de Tuenti a Telefónica, algo que ya se venía rumoreando desde muchos meses atrás, y que algunos no creían y desmentían…
Pero en fin, no voy por ahí. A lo que voy es que mi sensación, hablando con mucha gente, es el dinero que se está invirtiendo en internet es cada vez mayor: empresas que sobreviven poco a poco con su proyecto, empresas que van saliendo adelante…
Sin duda que para todo esto es cierto que tiene que haber clientela y sin duda Internet en España sigue creciendo a un buen ritmo, aunque siempre puede ser mejor: el tráfico de internet a través de móviles crece y crece gracias a Android, a los iPhone-iPod-iPad y a las BlackBerry, y sin duda gracias a proyectos como Tuenti Móvil, que duda cabe.
Es una sensación que tengo desde hace unas semanas, por cosas que sé van a pasar y por datos que veo: cada vez las cosas van mejor en el sector internet. Habrá que ver hasta qué momento el sector internet puede aguantar el ciclo negativo del resto de la economía, pero si la economía es cíclica como bien se suele decir sólo será cuestión de tiempo.
Es genial poder trabajar ahora mismo en el sector de internet, y más en un proyecto tan puntero como es el de Telepizza en e-commerce, aunque ciertamente hay unos cuantos proyectos y start-ups geniales en España, tenemos que confiar, estamos todos remando del mismo lado. Envidio como mucha gente a Félix y a todos los chicos de Tuenti, pero tampoco tenemos que olvidar que si están ahí es por algo, así que sólo queda ponerse manos a la obra…
Tagged as:
e-commerce,
Telepizza
by Juan Andres Milleiro on 29 de julio de 2010
Cosas de mi vida de nuevo madrileño: buscando algún cine céntrico para ver Toy Story 3 en 3D (recomendada, te emociona) llegué a unos cines en Príncipe Pío, los Cinesa del Centro Comercial.
Reservé la entrada a través de internet (2,50€ de gastos de gestión, olé tus narices Servicaixa) y allí me fui, a algo llamado “Asientos VIP”. Creo que costaba 1 euro más, y como soy un curioso de esas cosas lo quise probar; también diré que sufro de la espalda y supuse encontrarme algo cómodo.
Llego a los cines, 30 minutos antes de la hora de comienzo de la película, con mi entrada impresa, esperando que abriesen las puertas 30 minutos antes -creí que era un estándar éso- pero resulta que no, así que allí tengo que estar de pie esperando, contemplando un cartel que ponía “Esperen”, hasta 5 minutos antes de la hora de comienzo de la película que ponía en mi entrada. En fin, me dan las gafas (pagadas de antemano por otro €, me hace gracia que luego tengan contenedores para que se las devuelvas) y entramos a la sala.
Y allí, los asientos VIP: 3 filas de asientos centrales, con unas butacas más amplias. Ya está, punto, nada más. En fin, allí me siento y descubro que la butaca está desanclada y se mueve más que una mecedora; compruebo con mi mentalidad de provincias que no es algo típico de los cines de la capital -igual es una feature- pues el resto de asientos parecían no moverse. Comienzan los dolores de espalda, de estar de pie tanto tiempo y del asiento bailón.
Llega la hora de comienzo de la película por la entrada y siguen los anuncios, y siguen: Cinesa, Iberia plus, Cinesa, etc etc etc… la película comenzó 15 minutos después de la hora estipulada por la entrada. Soy una persona que adora la puntualidad y por ende odia la impuntualidad como es este caso, lo cual me obligó a salir 15 minutos más tarde de la hora que había pensado salir del cine, tenía que hacer unas compras después.
Total, termina la película y allí yo con mi cabreo de la espera, el asiento y los anuncios me dirijo a las taquillas para reclamar. En mi trabajo en las oficinas de Telepizza tengo que lidiar muy a menudo con clientes que se quejan en redes sociales y sé lo que es, así que por una vez que cambian las tornas…
En taquilla me dicen que tienen mucho jaleo, que vuelva a la entrada porque allí tienen cerca a un gerente. Vuelvo, otros 5 minutos de pie esperando mientras buscan al encargado, le comento la situación, entramos en la sala (con gente sentada en la butaca de nuevo) y comprueba que es cierto, la butaca está mal. Me pide las disculpas y me devuelve el precio de la entrada, salvo los hermosos 2,5€ de gestión que se queda Servicaixa.
En fin, me hago varias preguntas:
- ¿Así es como queréis acabar con la piratería? ¿Pagando 13 euros por una entrada de cine y haciéndome tragar 15 minutos de una publicidad que además retrasa la hora de inicio marcada en la entrada?
- ¿Por qué le llamáis VIP cuando de VIP no tiene nada? Lo comentaba en Twitter: los clientes potenciales de algo así preferimos pagar 2 ó 3 euros y tener algo de calidad que pagar 1 euro como este caso y sentirte estafado. ¿Qué podrías ofrecer? Unos asientos para esperar, por ejemplo, una barra de bar cercana, atención personalizada, aviso de la hora de comienzo real de la película…
No me quejo del trato de Cinesa, que han visto el problema y lo han solucionado bien, sino de un producto pésimo, realmente pésimo. La próxima vez volveré al Kinépolis, la última vez que estuve no estaba tan mal, al menos guardo una buena imagen.
Tagged as:
cine,
consumidor,
quejas
by Juan Andres Milleiro on 24 de julio de 2010
En Vieiros, Até sempre:
Nacemos cando a rede galega estaba aínda en cueiros e ningún medio do país estaba na web. Tivemos a mesma forma de entender Galiza que aquela revista homónima do exilio liderada por Luís Soto: un país moderno e aberto ao mundo, sen complexos e con todo o futuro por diante.
Vieiros foi desde o comezo unha iniciativa aberta e independente, que pretendeu abeirar a toda a comunidade de galegos alí onde estiveren, na crenza de que Galiza non é só un territorio, senón tamén un espazo de comunicación. E nese espazo, Vieiros converteuse no cerne de múltiples proxectos, tanto propios como alleos. Do seu impulso xurdiu o primeiro especial electoral on-line (Eleccións Galegas de 1997), a primeira ciber-charla cun persoeiro (Isaac Díaz Pardo), o primeiro vocabulario sexual realizado coa colaboración dos lectores, a primeira experiencia de creación literaria en rede (Por conto alleo, de Camilo Franco), ou a creación de ‘A Polo Ghit’, o primeiro concurso da canción galega do verán.
Como punto de referencia dos internautas galegos no mundo, Vieiros chegou a ter até máis de trinta correspondentes-colaboradores en diferentes lugares do mundo: desde Gotemburgo a Nova York pasando por Bos Aires e O Bierzo . Asemade, deulle abeiro a colectivos e outras publicacións, como o IGADI, Tempos Novos, Canal Ciencia, Federación Ecoloxista Galega ou Irimia.
Mais foi o labor informativo diario o que consolidou Vieiros como medio de referencia da Internet galega, sobre todo a partir do Prestige, cando -cun esforzo informativo sen precedentes- acompañamos a resposta social diante da catástrofe mentres a meirande parte dos medios maioritarios miraban cara a outro lado.
Sen embargo, e a pesar dos seus máis de 20.000 lectores diarios, Vieiros nunca foi un medio rendible e necesitaba absorber parte dos recursos necesarios para sobrevivir dunha empresa do mesmo accionariado.
En xuño de 2009, nunha situación de aparente bonanza económica no seo das dúas empresas, unha auditoría externa desvelou irregularidades económicas e administrativas de extrema gravidade, cuxa responsabilidade foi asumida por escrito polo daquela xerente e apoderado das empresas, Óscar Martínez, quen terá que responder diante da xustiza.
Este proceso levou ao peche da outra empresa e de forma inmediata deseñouse xunto cos traballadores un plan de viabilidade para salvar Vieiros, cousa que non foi posible dada a gravidade da situación, á que houbo que sumarlle o duro golpe da crise económica.
Foi pois un ano moi difícil no que empresa e traballadores intentamos de todos os xeitos manter acesa a estrela de Vieiros, pero chegou a hora de renderse.
Neste momento, só resta darlles as grazas a todos os lectores, aos que creron neste proxecto, colaboraron nel e puxeron o seu grao de area para que outro xornalismo galego fose posible. E moi especialmente aos traballadores e aos opinadores, pola súa entrega e compromiso inesgotable.
Foi un pracer. Até sempre.
Lois Rodríguez, editor de Vieiros
Tagged as:
medios
by Juan Andres Milleiro on 18 de julio de 2010
Últimamente, especialmente con el cambio a Telepizza, estoy sintiendo un cambio de perspectiva brutal respecto a muchas cosas del mundo de Internet, relativizando algunas y poniendo mucho en valor otras. Por ello quería hablar de dos casos concretos que ponen en valor algo tremendamente estratégico y vital tal como andan las cosas: la influencia.
En primer lugar, quiero hablar de Tuenti. Sí, todos lo conocemos, todos tenemos perfil, pero… ¿Cuántos os habéis preguntado cómo ha conseguido llegar a dónde está? ¿Cómo consiguió alcanzar una masa crítica y con crecimiento estable para llegar a dónde está? ¿Cómo eliges a quién repartir las primeras invitaciones de tu servicio web para maximizar el alcance?
Estuve un tiempo con esa pregunta en la cabeza y un día en Salamanca se la pregunté en persona a Bernardo Hernández, que para algo es socio de Tuenti. Y tengo que decir que me la respondió…. muy muy en parte, sigo con la duda de ese factor “relaciones públicas”; de hecho estoy pensando que esta semana he conocido a Félix -fundador de Tuenti- y se me ha olvidado preguntárselo, mi cabeza no da para más…
En segundo lugar quería comentar otro tema que me fascina: el cambio de público de BlackBerry, y si no os habéis dado cuenta por favor entrad en contacto con gente de 17-23 años. Me fascina porque yo era de los que veía al iPhone arrasando entre el público joven y relegando más que nunca a la BlackBerry al ostracismo de los trajeados grises.
Y para nada, BlackBerry está teniendo una penetración tremenda entre el público joven -especialmente chicas y especialmente por el BlackBerry Messenger- la BlackBerry Curve 8520, con un precio bastante asequible para lo que eran las BlackBerry y que además Vodafone la ha puesto también en prepago… no hago más que verla por Madrid, han tenido que venderlas como churros; y de hecho en la Tienda online de Vodafone ya no la tienen en prepago.
¿Cómo se ha producido ese crecimiento de Tuenti y cómo BlackBerry ha revertido esa situación a priori desfavorable? ¿A por quién han ido? Sin duda alguna todo el tema de influencers, early adopters, trendsetters, coolhunting y esas historias entran en juego; no ésas empresas que me llaman influencer hasta a mí; el otro día eché una pequeña reprimenda por email a una startup española que comercializa un software de escucha activa-community manager y mi usuario de twitter salía calificado como “gurú” a la altura de @fotomaf o @edans por poner un ejemplo….cuando ni en broma andamos cerca, de verdad… para eso me parece mucho más preciso Klout.
Lo dicho, tengo muchísima curiosidad, me gustaría llegar a la raíz de esos cambios, de esos movimientos, porque seguro que nos dirían muchas cosas. Si alguien sabe por dónde empezar…
Tagged as:
blackberry,
redes sociales,
tuenti
by Juan Andres Milleiro on 2 de julio de 2010
Leopoldo Fernandez Pujals, el fundador de Telepizza, explicaba cómo aprovechó la crisis post 1992 para impulsar su expansión captando localizaciones con alquileres abaratados; cómo expulsó a los rivales de la memoria de los consumidores con una inversión sin precedentes en publicidad aprovechando la caída de tarifas publicitarias; de cómo lo combinó todo con la declaración de una guerra de precios que amplió la base de su negocio, creó un mercado masivo que ocupó con una proliferación de lanzamientos que dejó perplejos, temporalmente incapaces de reaccionar, no sólo a los otros pizzeros sino al resto del sector de comida rápida.
Encontrado en el blog de ANCECO.
Tagged as:
emprendedor,
Telepizza
by Juan Andres Milleiro on 1 de julio de 2010
Que alguien me corrija si meto la pata:
- Internet, entre otras muchas cosas, ha eliminado intermediarios.
- Google, entre otras muchas cosas, ha eliminado intermediarios.
- Hay una página muy disputada en Google, como por ejemplo “Bodas en Pontevedra”
- Una empresa, muy bien posicionada para búsquedas de ese tipo, decide cobrar 2500€ por estar entre los 10 primeros resultados al entrar desde Google a su página (que no en Google, ojo), pues ofrece un directorio (perfectamente manipulable por ellos, clasificado a su antojo).
- Por tanto, pagaríamos por un resultado con una “segunda” conversión, la conversión de la conversión. Si están a 2500€ es porque la gente los paga, oferta y demanda.
¿No nos estaremos cargando algo? Pregunto al aire.
Tagged as:
Internet,
SEO
by Juan Andres Milleiro on 24 de junio de 2010
Grandes preguntas de la humanidad:
- Si te quejas de que el iPod no tiene radio… ¿Por qué tienes un iPod?
- Si te quejas de que la cámara del iPhone es una basura… ¿Por qué tienes un iPhone?
- Si te quejas de que el iPad no tiene USB… ¿Por qué tienes un iPad?
Es sumamente curioso, pero para Apple (y para todos) sabes si tu producto es bueno si vende o no vende. Punto. Y es curioso cómo mucha gente que se ha comprado (y usa intensivamente) el iPad se queja de que no tenga USB. Diré una respuesta sencilla: No te lo compres. Y ésa ha sido mi gran reflexión de hoy.
Tagged as:
apple
by Juan Andres Milleiro on 23 de junio de 2010
Fantástico. Un joven buscando trabajo en agencias creativas de Nueva York, pero ninguna le hace caso. ¿Qué hace? Gasta $6 en Adwords en las búsquedas de los directores creativos de esas agencias, pidiendo que le contraten, obviamente con un enlace a su sitio web.
A todos nos gusta buscarnos de cuando en vez en Google (“egosearch” le llaman), especialmente para ver nuevos resultados y demás historias de reputación online, y más aún si eres un Director de una gran compañía en NYC, por tanto era un lugar donde poder obtener gran retorno.
Y como véis en el vídeo: finalmente consiguió trabajo, por sólo $6 . Con creatividad e internet saldremos de la crisis, seguro.
Tagged as:
adwords,
crisis,
google,
historias,
Internet
by Juan Andres Milleiro on 20 de junio de 2010
Anoche fuimos a cenar a una terraza céntrica aquí en Salamanca: paso todos los días por delante camino de la oficina pero nunca había estado, así que allí nos sentamos.
Echando un ojo al menú me fijé en lo siguiente haciendo cálculos: 2€ extra por persona en terraza, 1€ extra por pan, ergo “3€ extra por persona en terraza”…. ergo “15€ extra por 5 personas cenando en una terraza”.
De acuerdo, nadie le niega a ése restaurante que se lo han montado bien, lo que me pregunto es si serán de esos hosteleros que se quejan de que la crisis les afecta.
Tenemos también a los taxistas que están en Barajas, tan amigos de hacer una visita turística extra a los turistas que llegan a Madrid, que se dedican a lanzar huevos a los autobuses Madrid Barajas-Salamanca porque dicen que les resta viajes a la estación de bus de Méndez Álvaro al ser ahora directa la línea.
Casos y casos y casos así como el de la industria musical tenemos en la crisis, de gente pidiendo ayuda al Estado cuando han estado haciendo prácticamente lo que les ha dado la gana mientras las cosas iban bien, porque ésto es España, el país del cachondeo, de a ver cuánto saco.
Ayer en vez de 18€ fueron 24€, y me pregunto si cobrarán el pan si no te lo comes (y si te lo cobran, si se lo servirán a otros, haciendo negocio redondo), pero sé que no volveré allí, al menos.
Tagged as:
crisis,
economía