Cosas de mi vida de nuevo madrileño: buscando algún cine céntrico para ver Toy Story 3 en 3D (recomendada, te emociona) llegué a unos cines en Príncipe Pío, los Cinesa del Centro Comercial.

Reservé la entrada a través de internet (2,50€ de gastos de gestión, olé tus narices Servicaixa) y allí me fui, a algo llamado “Asientos VIP”. Creo que costaba 1 euro más, y como soy un curioso de esas cosas lo quise probar; también diré que sufro de la espalda y supuse encontrarme algo cómodo.

Llego a los cines, 30 minutos antes de la hora de comienzo de la película, con mi entrada impresa, esperando que abriesen las puertas 30 minutos antes -creí que era un estándar éso- pero resulta que no, así que allí tengo que estar de pie esperando, contemplando un cartel que ponía “Esperen”, hasta 5 minutos antes de la hora de comienzo de la película que ponía en mi entrada. En fin, me dan las gafas (pagadas de antemano por otro €, me hace gracia que luego tengan contenedores para que se las devuelvas) y entramos a la sala.

Y allí, los asientos VIP: 3 filas de asientos centrales, con unas butacas más amplias. Ya está, punto, nada más. En fin, allí me siento y descubro que la butaca está desanclada y se mueve más que una mecedora; compruebo con mi mentalidad de provincias que no es algo típico de los cines de la capital -igual es una feature- pues el resto de asientos parecían no moverse. Comienzan los dolores de espalda, de estar de pie tanto tiempo y del asiento bailón.

Llega la hora de comienzo de la película por la entrada y siguen los anuncios, y siguen: Cinesa, Iberia plus, Cinesa, etc etc etc… la película comenzó 15 minutos después de la hora estipulada por la entrada. Soy una persona que adora la puntualidad y por ende odia la impuntualidad como es este caso, lo cual me obligó a salir 15 minutos más tarde de la hora que había pensado salir del cine, tenía que hacer unas compras después.

Total, termina la película y allí yo con mi cabreo de la espera, el asiento y los anuncios me dirijo a las taquillas para reclamar. En mi trabajo en las oficinas de Telepizza tengo que lidiar muy a menudo con clientes que se quejan en redes sociales y sé lo que es, así que por una vez que cambian las tornas…

En taquilla me dicen que tienen mucho jaleo, que vuelva a la entrada porque allí tienen cerca a un gerente. Vuelvo, otros 5 minutos de pie esperando mientras buscan al encargado, le comento la situación, entramos en la sala (con gente sentada en la butaca de nuevo) y comprueba que es cierto, la butaca está mal. Me pide las disculpas y me devuelve el precio de la entrada, salvo los hermosos 2,5€ de gestión que se queda Servicaixa.

En fin, me hago varias preguntas:

  • ¿Así es como queréis acabar con la piratería? ¿Pagando 13 euros por una entrada de cine y haciéndome tragar 15 minutos de una publicidad que además retrasa la hora de inicio marcada en la entrada?
  • ¿Por qué le llamáis VIP cuando de VIP no tiene nada? Lo comentaba en Twitter: los clientes potenciales de algo así preferimos pagar 2 ó 3 euros y tener algo de calidad que pagar 1 euro como este caso y sentirte estafado. ¿Qué podrías ofrecer? Unos asientos para esperar, por ejemplo, una barra de bar cercana, atención personalizada, aviso de la hora de comienzo real de la película…

No me quejo del trato de Cinesa, que han visto el problema y lo han solucionado bien, sino de un producto pésimo, realmente pésimo. La próxima vez volveré al Kinépolis, la última vez que estuve no estaba tan mal, al menos guardo una buena imagen.

{ 1 comentario }

A veces la vida te pega en la cabeza con un ladrillo. No pierdas la fe. Estoy convencido que lo único que me mantuvo en pie era el hecho que amo hacer lo que hago. Tienes que encontrar eso que amas; esto aplica en tu trabajo como en tus relaciones amorosas. Una gran parte de tu vida estará enfocada en tu trabajo y la única manera de sentirte realmente satisfecho es creer que lo que haces es un excelente trabajo. La única manera de lograr un excelente trabajo es amando lo que haces. Si no lo encuentras todavía sigue buscando. No te rindas. Como todas las cosas relacionadas al corazón, sabrás exactamente cuando lo encuentres. Y, como en cualquier gran relación se va poniendo mejor y mejor a medida que el tiempo pasa. Así que sigue buscándolo hasta que lo encuentres, no te rindas.

(…)

Tu vida tiene un límite, no la malgastes viviendo la de otra persona. No atrapes a ti mismo por un dogma el cual implica vivir con los resultados de los pensamientos de terceros. No dejes que el ruido de las opiniones de otros ahoguen tu voz interna. Y lo más importante: ten el coraje de seguir tu corazón y tu intuición. Ellos de alguna manera saben lo que realmente quieres ser; el resto es secundario.

Fragmento del famoso discurso de Steve Jobs en Stanford, recordado hoy leyendo antiguas entradas de Estratega -> ALT1040.

{ 2 comentarios }

En Vieiros, Até sempre:

Nacemos cando a rede galega estaba aínda en cueiros e ningún medio do país estaba na web. Tivemos a mesma forma de entender Galiza que aquela revista homónima do exilio liderada por Luís Soto: un país moderno e aberto ao mundo, sen complexos e con todo o futuro por diante.

Vieiros foi desde o comezo unha iniciativa aberta e independente, que pretendeu abeirar a toda a comunidade de galegos alí onde estiveren, na crenza de que Galiza non é só un territorio, senón tamén un espazo de comunicación. E nese espazo, Vieiros converteuse no cerne de múltiples proxectos, tanto propios como alleos. Do seu impulso xurdiu o primeiro especial electoral on-line (Eleccións Galegas de 1997), a primeira ciber-charla cun persoeiro (Isaac Díaz Pardo), o primeiro vocabulario sexual realizado coa colaboración dos lectores, a primeira experiencia de creación literaria en rede (Por conto alleo, de Camilo Franco), ou a creación de ‘A Polo Ghit’, o primeiro concurso da canción galega do verán.

Como punto de referencia dos internautas galegos no mundo, Vieiros chegou a ter até máis de trinta correspondentes-colaboradores en diferentes lugares do mundo: desde Gotemburgo a Nova York pasando por Bos Aires e O Bierzo . Asemade, deulle abeiro a colectivos e outras publicacións, como o IGADI, Tempos Novos, Canal Ciencia, Federación Ecoloxista Galega ou Irimia.

Mais foi o labor informativo diario o que consolidou Vieiros como medio de referencia da Internet galega, sobre todo a partir do Prestige, cando -cun esforzo informativo sen precedentes- acompañamos a resposta social diante da catástrofe mentres a meirande parte dos medios maioritarios miraban cara a outro lado.

Sen embargo, e a pesar dos seus máis de 20.000 lectores diarios, Vieiros nunca foi un medio rendible e necesitaba absorber parte dos recursos necesarios para sobrevivir dunha empresa do mesmo accionariado.

En xuño de 2009, nunha situación de aparente bonanza económica no seo das dúas empresas, unha auditoría externa desvelou irregularidades económicas e administrativas de extrema gravidade, cuxa responsabilidade foi asumida por escrito polo daquela xerente e apoderado das empresas, Óscar Martínez, quen terá que responder diante da xustiza.

Este proceso levou ao peche da outra empresa e de forma inmediata deseñouse xunto cos traballadores un plan de viabilidade para salvar Vieiros, cousa que non foi posible dada a gravidade da situación, á que houbo que sumarlle o duro golpe da crise económica.

Foi pois un ano moi difícil no que empresa e traballadores intentamos de todos os xeitos manter acesa a estrela de Vieiros, pero chegou a hora de renderse.

Neste momento, só resta darlles as grazas a todos os lectores, aos que creron neste proxecto, colaboraron nel e puxeron o seu grao de area para que outro xornalismo galego fose posible. E moi especialmente aos traballadores e aos opinadores, pola súa entrega e compromiso inesgotable.

Foi un pracer. Até sempre.

Lois Rodríguez, editor de Vieiros

{ 0 comentarios }

Cuando contratas servicios de SEO siempre quieres garantías, y qué mejor garantía que haber posicionado pedofilo.com cuando buscas Vatican en Google: llego a los chicos de Guionbajo vía los comentarios del post al respecto de TallerSEO, ahí los tienes.

{ 4 comentarios }

Había grupos en Facebook pidiéndolo y sí, finalmente toda la discografía completa de La Casa Azul está en Spotify disponible, compruébalo: La Nueva Yma Sumac, lo que nos dejó la revolución, el gran La Revolución Sexual, El sonido efervescente de La Casa Azul y también Tan simple como el amor. Gracias Elefant, aunque sin tiempo no ha sido, más razones para comprarse una premium de Spotify…

{ 2 comentarios }

Me váis a perdonar todos los que me leéis sobre Social Media con la licencia que me tomo ahora mismo, pero es que me apetece poner este tema. Es “Nombres y Teléfonos“, de Fran Nixon, ex-líder de Australian Blonde.

Este tema me recuerda a alguien muy especial que no lo está pasando muy bien y al concierto de Fran Nixon en Pontevedra hace un año casi. Fran es un crack y su disco “El Perro es mío” es simplemente impresionante, temazo tras temazo. Deberías prestarle atención.

{ 4 comentarios }

¿Nuevo en Madrid? Welcome to the jungle. Escribo este artículo para comentar cosas puntuales que me han ayudado en mis primeros días en Madrid… y también para que comentéis los vuestros, que seguro me estoy dejando mil cosas en el tintero.

Ahí van varios trucos:

  • Comprar el abono de transportes es una odisea: yo terminé encontrando un sitio que vendían el carnet en el estanco de Calle Galileo 66 (Metro Canal-Islas Filipinas). Cuidado con las zonas: A-B1 y demás… A es sólo si te desplazas por el centro, el B1 ya incluye Alcobendas, Sanse, Sur de Madrid… cuidado con éso.
  • En Madrid los buses NO PARAN. Supongo que porque las paradas suelen tener varias rutas y sería un coñazo, pero acostúmbrate a levantar el brazo cada vez que viene un bus. No es el primer interurbano que pierdo por levantar demasiado tarde la mirada del libro…
  • Otra historia del transporte público, especialmente si usas el Interbús, que son los autobuses (verdes todos, creo) que conectan Madrid con otras poblaciones como Alcobendas, Getafe, Móstoles y demás. Te cuento mi anécdota mi primer día de trabajo: tenía que subirme en el bus por ejemplo “RUTA 100C : Madrid – Punto A“. Bien, el bus resulta poner en su frontal: “C10: Punto B”“, así que si ves que el número es parecido para el bus y pregúntale al conductor. Yo, que soy hombre prevenido, salí de casa con 1 hora de adelanto y terminé llegando a la oficina en hora, había dejado perder 3 autobuses de esa línea.
  • Planifica tus horarios. Ésto es vital y te lo dirá cualquiera: Madrid es un pequeño caos y el trayecto que planeabas en 30 mins se va a hacer de 1 hora: retrasos de Metro, atascos, lo que sea, especialmente en fines de semana cuando el transporte público suele tardar algo más. Si no estás acostumbrado a una gran ciudad…. acostúmbrate.
  • Si buscas piso no subestimes a los porteros, generalmente controlan de edificios que se venden en la zona y por ello si andas buscando piso en una zona concreta acércate al portero de algún edificio (si lo tiene) y no dudes en preguntar.
  • Acostúmbrate a no conocer a nadie. Sí, también quizá te toque acostumbrarte un poco a la soledad y a que si vas un día en bragas por la calle tampoco te digan nada, en Madrid cada cual va un poco a su aire.
  • Un detalle puntual, aunque más para cualquiera que visite Madrid: hay una regla no escrita en el Metro-escaleras mecánicas que dice que si no tienes prisa te pongas a la derecha, dejando un hueco a la izquierda para la gente que tiene prisa…pues éso.
  • Si no llegas a fin de mes hay sitios chulos donde comer o tomar pinchos por cuatro duros: Bar el Tigre (Calle Infantas,Metro Gran Vía) que siempre está abarrotado, Bar el Palentino (Calle Pez, Metro Tribunal) que es un mítico -espero siga abierto- con copas a 3 euros, cañas a 1 y bocata de lomo 1,70. También el Chino de la Plaza de España (en un subterráneo está) tiene menús por menos de 10 euros.

¿Cuáles son vuestros trucos?

(Foto :Yume)

{ 14 comentarios }

Últimamente, especialmente con el cambio a Telepizza, estoy sintiendo un cambio de perspectiva brutal respecto a muchas cosas del mundo de Internet, relativizando algunas y poniendo mucho en valor otras. Por ello quería hablar de dos casos concretos que ponen en valor algo tremendamente estratégico y vital tal como andan las cosas: la influencia.

En primer lugar, quiero hablar de Tuenti. Sí, todos lo conocemos, todos tenemos perfil, pero… ¿Cuántos os habéis preguntado cómo ha conseguido llegar a dónde está? ¿Cómo consiguió alcanzar una masa crítica y con crecimiento estable para llegar a dónde está? ¿Cómo eliges a quién repartir las primeras invitaciones de tu servicio web para maximizar el alcance?

Estuve un tiempo con esa pregunta en la cabeza y un día en Salamanca se la pregunté en persona a Bernardo Hernández, que para algo es socio de Tuenti. Y tengo que decir que me la respondió…. muy muy en parte, sigo con la duda de ese factor “relaciones públicas”; de hecho estoy pensando que esta semana he conocido a Félix -fundador de Tuenti- y se me ha olvidado preguntárselo, mi cabeza no da para más…

En segundo lugar quería comentar otro tema que me fascina: el cambio de público de BlackBerry, y si no os habéis dado cuenta por favor entrad en contacto con gente de 17-23 años. Me fascina porque yo era de los que veía al iPhone arrasando entre el público joven y relegando más que nunca a la BlackBerry al ostracismo de los trajeados grises.

Y para nada, BlackBerry está teniendo una penetración tremenda entre el público joven -especialmente chicas y especialmente por el BlackBerry Messenger- la BlackBerry Curve 8520, con un precio bastante asequible para lo que eran las BlackBerry y que además Vodafone la ha puesto también en prepago… no hago más que verla por Madrid, han tenido que venderlas como churros; y de hecho en la Tienda online de Vodafone ya no la tienen en prepago.

¿Cómo se ha producido ese crecimiento de Tuenti y cómo BlackBerry ha revertido esa situación a priori desfavorable? ¿A por quién han ido? Sin duda alguna todo el tema de influencers, early adopters, trendsetters, coolhunting y esas historias entran en juego; no ésas empresas que me llaman influencer hasta a mí; el otro día eché una pequeña reprimenda por email a una startup española que comercializa un software de escucha activa-community manager y mi usuario de twitter salía calificado como “gurú” a la altura de @fotomaf o @edans por poner un ejemplo….cuando ni en broma andamos cerca, de verdad… para eso me parece mucho más preciso Klout.

Lo dicho, tengo muchísima curiosidad, me gustaría llegar a la raíz de esos cambios, de esos movimientos, porque seguro que nos dirían muchas cosas. Si alguien sabe por dónde empezar…

{ 6 comentarios }

Una de las cosas que más me han “alegrado” mi vida en Madrid ha sido la huelga de Metro: llegar a Méndez Álvaro con 2 maletas rompiéndose y 3 bolsas -todo sujetado por una sola persona, recordemos- para no encontrar taxis y el Metro cerrado fue algo inolvidable. Pero parece que hay principio de acuerdo entre sindicatos y Metro Madrid. AL FIN.

{ 1 comentario }