El problema de los contactos en redes sociales
Publicado el 3 de febrero del 2009

De un tiempo a esta parte me preocupa una cosa en las redes sociales y que nunca antes había sentido, es algo que me pasa especialmente en Twitter y Facebook.
Vamos a ponernos en la piel de un usuario de una red social, ¿A quién añadimos como amigo? ¿A quién esperamos admitir como amigo en una red social? En mi caso, veo que en Facebook creo andar alrededor de los 600 contactos, y en muchos casos no los conozco ni en pintura. De hecho el otro día tuve que hablar con Berto Yáñez porque tenía 20 contactos en común con él y yo sólo conocía a sólo 3 ó 4.
Por tanto, siento que me ha añadido mucha gente en Facebook que me conoce imagino -pero que tampoco se presenta, alguno incluso sin foto ni contactos en común- y que espera que la acepte como amigo.
Todos hemos hecho eso alguna vez -yo confieso que con alguna gente que no sé si me conocerá la he añadido como amigo- pero ahora que me veo al otro lado me he puesto a reflexionar.
El problema se debería reducir a ¿Para qué usamos las redes sociales, nos conviene tener a gente que no conocemos?
El otro caso es el de Twitter, donde poco a poco me sucede algo similar, y llegué a tener a 500 personas -muchas de las cuales no conocía- leyendo todo lo que yo ponía.Y bueno, en algún caso no sólo leyendo sino incluso intentando poner en duda y rebatirme cosas que yo comentaba de mi propia vida, como me sucedió ayer con @gabilondo en Twitter y al que terminé por bloquear.
¿Qué he hecho? Pues simplemente poner mi cuenta cerrada y sólo permitir que me lean la gente que sólo a mí me apetece que me lean. Llámame idiota o lo que prefieras, pero yo lo llamo intimidad, y no me sentía nada cómodo de la otra manera. En el momento de este texto sigo a 192 personas y me siguen 244, un dato más ajustado a la realidad y con el que me siento a gusto. He tenido varias solicitudes de gente que he rechazado por simplemente no conocer, y si eres alguno de ellos pues lo siento simplemente: ojalá tenga el placer de conocerte y me apetece que leas lo que yo diga.
Espero haberme explicado bien, porque creo que es un poco complicado, y el tema este de la intimidad en internet me viene preocupando bastante, llegando a ser una de las razones de las vacaciones blogueras a partir del 1 Marzo. Y no sé si hacer la misma limpieza en Facebook, o simplemente no publicar ni decir ciertas cosas en Internet, pero entonces… ¿para qué lo hemos creado?
Categorías: Personal.
Etiquetas: facebook, redes sociales, twitter.
Pues no te preocupes Andrés, que eso nos ha pasado a muchos, y yo mismo sigo ahora esa "filosofía".
Si quieres mi opinión (aunque es obvia), es que haces bien poniendo límites. Y te lo dice alguien que le importa un pimiento eso de la privacidad en la red…
Borra, borra sin miedo. Seguramente, ni se darán cuenta y es un ejercicio de salud mental de lo más sano
Aunque yo mismo seré uno de los borrados (de hecho ya me has borrado en twitter, aunque yo sigo leyéndote) te diré que borres sin miedo. Haz lo que veas según te apetezca.
Lo de la intimidad en internet es algo que poco se plantea. Yo no pongo fotos, ni siquiera pongo mi nombre. El que me conoce (bien en persona, bien a través de las distintas plataformas en internet) ya me conoce… y el que no me conoce pues no.
De todas formas cada uno utiliza lo de las redes sociales como le da a entender. En unos casos son tertulias abiertas, en otros lo tienen muy controlado, sabiendo quién puede ver sus fotos y quién no…
En mi caso a poca gente tengo añadida que no sepa ya algo de ellos. Aunque solo sea a través de comentarios en los blogs, o porque siga medianamente sus "andaduras". Este es tu caso. No te conozco personalmente pero sé más o menos como te mueves en internet (que a veces es apabullante!!!! :-p).
Esta sensación de la que hablas la he sentido desde el principio, aunque supongo que con muuuuucha gente será aún más acusado.
Las redes sociales no dejan de ser un espacio que cada uno tiene que usar como más le apetezca. Es como una plaza donde todos los niños juegan, unos correrán, otros estarán en los columpios, otros leerán, otros estarán con sus consolas, otros llorarán…
Resumiendo, haz lo que te venga en gana… :)
Saudiños.
No tengas piedad, una vez que empiezas, mejor dejarlo limpio que aguantar a gente que ni soportas, por no hablar que ni conoces.
Sí, claro, Andrés… claro que o comprendo…
Comprendería que un día decidises bloquearme para que non te lea… Xa che digo que fagas o que che apeteza.
Non tes que xustificarte, e menos con xente que nin sequera coñeces… :)
Paréceme unha moi boa reflexión esta que fixeches da privacidade e a intimidade, porque eu teño a sensación de que hai xente que nin sequera sabe o que fai. Non é o teu caso, evidentemente. Mais si hai xente que pon datos da súa vida que non sei se sabe que CALQUERA pode ler.
Completamente dacordo con ghanito con respecto ás fotos… Tamén me parece moi invasor cando colgan fotos túas e enriba as etiquetan.
Cos políticos tamén fixen o propio… :) … e borrareinos a 2 de marzo puntualmente (a non ser que os coñeza en persoa, cousa pouco probable…)
Sí, pero qué hago ahora, ¿borro a toda esa gente que no conozco de mi Facebook?
A verdade é que o que te preguntas é unha cuestión moi persoal. Eu levo a privacidade en rede dun xeito especial: no FB só acepto a xente que me coñece e que coñezo ben. Nin sequera aqueles que coñezo de vista teñen garantida a entrada e é que alí falo abertamente e conto todo o que me pete. En cambio, no meu blogue e no twitter son só juvman, algo bastante impersoal e abstracto e que, só aqueles que me coñecen persoalmente identifican comigo, co cal nunca tiven problemas coa privacidade. No teu caso, ao seres un personaxe público da rede (que o es, queiras ou non), claro que tes o dereito a decidir a quen permitir ou non nos espazos máis persoais. Eu seguíate no twitter e hai tempo mandeiche unha solicitude de amizade no FB, aínda que despois te aclarei que fora un erro ao ter o teu mail. A verdade é que os ciberespazos deberían ser tan privados como os físicos: o que o dono queira. Á túa casa só deixas entras aos que te parece, pois igual. Por iso comprendo perfectamente e ninguén se debería sentir mal por esa exclusión (dende logo non é o meu caso). Respecto ao do FB, se contas cousas que só contarías a amigos, borra a todo aquel que non coñezas e xa está, sen problemas. A min sérveme ver ás redes sociais como unha extensión do real: o que faría en público e o que en privado? Apetéceme que X persoa vexa isto? Non te cortes, Andrés. O importante é que te sintas cómodo. Saúdos.
Yo pienso que todo esto depende de lo que busques en Facebook. Siempre se habla de cuanto de reales son los contactos de una red, porque más o menos existe una cohesión entre sus usuarios, pero en realidad cada usuario decide el nivel de intimidad de sus contactos por separado y tiene unos objetivos distintos (o ninguno) lo que puede llevar a conflictos.
Por cierto que para resolverlo FB permite establecer una privacidad distinta para cada tipo de contacto. Seguramente habría que mejorar esta función haciendola más sencilla.
Para mi Facebook tiene como objetivo hacer networking, mantener la comunicación con personas con las que he tenido un contacto mayor pero actualmente no, o bien al contrario, personas con las que conozco de vista pero, sobretodo por intereses comunes, puede que me relacione en el futuro. En ambos casos quiero estar informado de lo que hacen.
Por cierto que estás en mi lista de contactos de FB. No sé como llegaste, la mayoría de las personas que tengo lo están porque tenía su dirección de correo, pero la tuya no la tengo.
Cada uno es libre de elegir como quiere exponerse en red. Si te sientes incómodo teniendo a desconocidos siguiendote en Twitter o de contactos en facebook tienes la opción de definir politicas de privacidad segun grupos de contactos (algo que te permite facebook en mayor o menor medida) o directamente borrarlos. Nadie se tiene que cabrear y desde luego si se cabrean es que no son dignos :-D
El tema twitter lo veo diferente, pero tambien defiendo el bloquear o cerrar las cuentas si no te mola que lea cualquiera lo que dices o se metan en asuntos que consideras privados.
Es algo muuuuuy personal, pero si yo tuviera ese problema, borraria a saco y me quedaba tan pancho
Miriño,
Con Twitter intenté hacer tres clasificaciones:
Espero que lo comprendas ;)
Eu non conto toda a miña vida na rede, e mira que conto cousas, polo que teño o acceso ó meu perfil en facebook ou en twitter aberto. Son moito mais restrinxido coas fotos que teño no flickr, onde clasifico as fotos segundo quero que sexan públicas ou só para os amigos. Non só por min, tamén pola xente que sei que non quere ter fotos súas na rede.
E non acepto contactos na rede con xente que non coñezo nin teño coñecidos comúns. Agás cos políticos que engadín durante a campaña para ver que andan facendo.
onde dixen contactos na rede quería dicir en Facebook.
e Andrés, nesa clasificación onde sitúas as rapazas residentes en España? :lol:
Ghanito, ti dis:
"E non acepto contactos na rede con xente que non coñezo nin teño coñecidos comúns. Agás cos políticos que engadín durante a campaña para ver que andan facendo."
pero claro, o meu problema é que igual engádeme alguen como amigo co que teño 60 contactos en común, porque nisto da blogosfera ao final sempre coñecemos aos de sempre, e claro :?
Yo como soy vago, me da pereza cerrar a miradas indiscretas mi twitter pero es que hay gente que ni se porque me sigue. Yo es que me lo pregunto y no lo entiendo. ¿Que ven interesante en lo que pongo? Al final supongo que me seguiran por aumentar el numero. En FB creo que no tengo ese problema… pero si es verdad que he añadido a mi hermano y su novia y paso olimpicamente de ellos…
En mi caso y para redes sociales del tipo facebook no suelo añadir/aceptar a gente que no conozca. Todo lo que no sea eso, es spam al 90%… aunque siempre hay alegrías.
Por otra parte, matizarte que Twitter no es una red social en sentido estricto, sino una plataforma de microblogging.
Ánimo Andrés, que se te quiere :)
Yo admito a todo el mundo que no sea un bot, y voy agregando aquellos que, aun sin conocer, me parecen divertidos. Y cuando me canso, me aburro o lo que sea, borro, no monto tanto numerito :P. Si es cierto que le he dado explicaciones a aquellos que he borrado y tenía algo de relacion, a los que no, seguro que ni se habrán dado cuenta xD
Yo te sigo en twitter, pero no en otras redes sociales.
Te conocí a través de tu blog, y de las recomendaciones de 11870 (que me fueron muy útiles), por compartir muchas cosas en común. Más tarde llegó twitter, no sé muy bien como, quizá por alguna conversación con alguien en común.
Yo suelo segmentar bastante las redes sociales. En Facebook solo tengo a mis amigos, ni siquiera a conocidos o compañeros de trabajo, estos se van a Linkedin,… Twitter lo veo diferente, salvo bots y algun cafre que puede aparecer siempre, lo veo mas como una plataforma donde puedes compartir opiniones, pensamientos, y donde gente con tus mismos intereses, puede que te conteste a alguna pregunta lanzada al aire, o veas algun enlace que para otro es algo digno de ver y publica. Creo que si quisiera solo compartirlo con mis amigos tendria dos cuentas, una cerrada y la abierta. Me ha permitido por ejemplo contratar un hosting, oyendo las opiniones de otros a una pregunta lanzada al aire (además de informarme por otros medios), o participar en conversaciones muy interesantes en blogs que ni conocia y a los que llegue por enlaces de twitter, y ahora estan en mi GReader.
Para otro tipo de opiniones y para mantener "conversaciones" mas interesantes ya estan los blogs.
También hay que tener en cuenta que últimamente hay mucho spam en sitios como facebook, tuenti o twitter y muchas veces ni nos damos cuenta de ello.
Sobre la privacidad… hay que poner límites, nunca sabemos quien está ahí fuera.. :p
Una pregunta indiscreta ¿de donde sacas el tiempo? Yo sólo tengo 18 amigos (y parientes) en el facebook y no me alcanza,…. 600 amigos son díficiles de controlar ¿no? Además deberían cambiarle el nombre, propuesta: "conocidos". Como se suele decir los amigos "de verdad" se cuentan con los dedos de una mano y nos sobran dedos, los otros "amigos" con los dedos de las manos y de los pies y seguramente tambien sobre algún dedo. Pero conocidos podríamos llenar cestos de ellos ¿no?
Es una labor sana que yo siempre pospongo… Pero el eterno debate creo que es ¿usas las redes sociales para estar en contacto con gente que ya conoces ? ¿o por el contrario las usas para conocer a más gente? Yo personalmente veo la diferencia entre usar Facebook con gente a quien conozco (o se de ellos bastante a través de la red) y Linked In donde busco nueva gente interesante. Para mí, cumplen funciones diferentes.
Carmiña, No los controlo directamente, Facebook directamente está para compartir mis asuntos y contactar con gente con la que no puedo contactar a través de otros lugares. De todas maneras tengo los contactos ordenados por grupos, el grupo de "amigos conocidos" son sólo 129 de todos ellos.
Ana, Sí, cunplen funciones diferentes, pero era más relacionado con la privacidad y la gente que contacta conmigo, creo que se pueden usar las dos cosas.
Gracias a todos por tanto comentario, no me esperaba tener este debate genial.
Desde luego, soy testigo que das con la puerta en las narices a gente con la que no te has encontrado en la vida real. Testigo "no precisamente privilegiado", pero en fin…
A modo "vengativo-simbólico" no me ha dado la gana agregarte en UnVlog XDDD
Son peligrosos estos sitios. la red es un arma de doble filo
Veo que he caído en la criba de Twitter… ouch!
La verdad que todo de lo que hablas son cosas que yo también me he planteado mucho. Y siendo usuaria de ambas dos redes tengo que decir que en twitter soy mi alter-ego virtual, que no conoce a nadie de las personas que tiene agregada; y en cambio en el facebook soy mi yo real que rechaza a cualquier petición de amigo de personas que no conoce y con las que no tiene amigos en común. Evidentemente esta solución que he tomado tiene inconvenientes porque son universos paralelos a los que impido unirse y a veces echo de menos poder comentar del otro, pero todavía la balanza de las ventajas va ganando y mientras siga así la situación se quedara como está.